In het winterweer op het noordelijk halfrond doet zich binnenkort mogelijk een unieke situatie voor. Met een arctisch gebied dat in zijn geheel veel warmer dan normaal wordt, en de continenten daaromheen van kust tot kust juist veel kouder dan gebruikelijk.
Het weer is tot bijzondere staaltjes van machtsvertoon in staat. Denk aan orkanen, tornado’s, gewone stormen, onweer, sneeuw, ijs en mist. Maar ook wolkbreuken mogen er zijn. Zeker als het tijdens zo’n wolkbreuk volledig uit de hand loopt. En dat gebeurt nog weleens.
De aanwijzingen, dat de winter van 2026 op relatief korte termijn in onze omgeving een nieuwe poging gaat wagen, worden alweer steeds groter.
Met vliegen heb ik altijd een haat-liefdeverhouding gehad. Ik ben niet gemaakt voor de lucht en een paar nare ervaringen in het vliegtuig versterkten dat gevoel in de loop van de tijd. Tegelijkertijd is het fascinerend om door de atmosfeer te zweven, dé plek waar al het weer zich vormt en die ik elke keer weer via de weerkaarten bekijk.
Met de ijzel van de afgelopen nacht en vanochtend komt een einde aan een winterperiode die het toch opvallend lang heeft volgehouden.
Als kind was ik doodsbang voor onweer. Tijdens zwaardere onweerssituaties heb ik wat keren beneden in huis gezeten, om nog een beetje controle over de situatie te houden. Als ik ’s nachts vanuit de verte onweer hoorde opkomen, sloeg de paniek al toe.
De winterperiode van dit moment gaat er dit weekend met een klap uit. Niet alleen hebben we een ijskoude nacht met bijna 12 graden vorst en aan de grond temperaturen tot -14 graden achter de rug, ook worden de komende nacht opnieuw ijzel en sneeuw verwacht. Het kan tijdens die dooiaanval op veel plaatsen spekglad worden. En is dit het definitieve einde van de winter? Of zien we nu al nieuwe kansen?
Vorst en ijs hebben in mijn leven een grote rol gespeeld. Ik heb er ontelbare herinneringen aan, variërend van de ijssculpturen in het voorjaar van 2013 in Friesland, via de ijsbergen bij Gaast in de winter van 2010 tot schaatsen op mijn houten krabbelaars als jong kind.
We beleefden gisteren in Nederland een bijzondere dag. Doordat een lagedrukgebied over het uiterste zuiden van het land naar het oosten trok, waren de weersverschillen tussen het noorden en het zuiden van het land groot.
Zoals ik al eerder heb verteld stond een storm aan het begin van weerfascinatie. De storm van 2 op 3 januari is niet de eerste waar ik herinneringen aan heb. Ook de stormen van 13 november 1972 en 2 april 1973 kan ik me nog herinneren.
