Komt de grote uithaal van deze winter er nog aan, of schuift de echte kou de komende weken toch langs ons heen? Er is al best veel gebeurd, zeker als je een vergelijking met winters van voorgaande jaren maakt. Maar een wat langdurigere periode met echte kou hebben we nog niet gehad. Er is een kans dat die alsnog gaat komen.
Toen de laatste Elfstedentocht op 4 januari 1997 werd gehouden, was ik met een vriendin in Spanje. Ik wist niet dat het al zover was en ging er nog vanuit dat we op tijd weer terug zouden zijn, om het allemaal in Nederland ook live mee te kunnen maken. Groot was de schok dan ook toen ik er – terug in Nederland – achter kwam dat het hele spektakel op 4 januari al was geweest.
Wat doe je als er in je skigebied sinds afgelopen november geen sneeuw meer is gevallen? Dan maak je sneeuw. En dat in enorme hoeveelheden.
Hoewel ik een echt winterkind ben, ben ik middenin de zomer geboren. Doordat ik mijn verjaardag meer dan 25 jaar lang tijdens de gezinsvakanties in het buitenland heb gevierd, heb ik er in de vorm van feest vieren niet veel mee. Mijn moeder, een dag later jarig dan ik, ging het toen zij nog leefde precies zo. Het vieren van je verjaardag is toch meer een ding voor als je thuis bent.
In het winterweer op het noordelijk halfrond doet zich binnenkort mogelijk een unieke situatie voor. Met een arctisch gebied dat in zijn geheel veel warmer dan normaal wordt, en de continenten daaromheen van kust tot kust juist veel kouder dan gebruikelijk.
Het weer is tot bijzondere staaltjes van machtsvertoon in staat. Denk aan orkanen, tornado’s, gewone stormen, onweer, sneeuw, ijs en mist. Maar ook wolkbreuken mogen er zijn. Zeker als het tijdens zo’n wolkbreuk volledig uit de hand loopt. En dat gebeurt nog weleens.
De aanwijzingen, dat de winter van 2026 op relatief korte termijn in onze omgeving een nieuwe poging gaat wagen, worden alweer steeds groter.
Met vliegen heb ik altijd een haat-liefdeverhouding gehad. Ik ben niet gemaakt voor de lucht en een paar nare ervaringen in het vliegtuig versterkten dat gevoel in de loop van de tijd. Tegelijkertijd is het fascinerend om door de atmosfeer te zweven, dé plek waar al het weer zich vormt en die ik elke keer weer via de weerkaarten bekijk.
Met de ijzel van de afgelopen nacht en vanochtend komt een einde aan een winterperiode die het toch opvallend lang heeft volgehouden.
Als kind was ik doodsbang voor onweer. Tijdens zwaardere onweerssituaties heb ik wat keren beneden in huis gezeten, om nog een beetje controle over de situatie te houden. Als ik ’s nachts vanuit de verte onweer hoorde opkomen, sloeg de paniek al toe.
