Als kind was ik doodsbang voor onweer. Tijdens zwaardere onweerssituaties heb ik wat keren beneden in huis gezeten, om nog een beetje controle over de situatie te houden. Als ik ’s nachts vanuit de verte onweer hoorde opkomen, sloeg de paniek al toe.
De winterperiode van dit moment gaat er dit weekend met een klap uit. Niet alleen hebben we een ijskoude nacht met bijna 12 graden vorst en aan de grond temperaturen tot -14 graden achter de rug, ook worden de komende nacht opnieuw ijzel en sneeuw verwacht. Het kan tijdens die dooiaanval op veel plaatsen spekglad worden. En is dit het definitieve einde van de winter? Of zien we nu al nieuwe kansen?
Vorst en ijs hebben in mijn leven een grote rol gespeeld. Ik heb er ontelbare herinneringen aan, variërend van de ijssculpturen in het voorjaar van 2013 in Friesland, via de ijsbergen bij Gaast in de winter van 2010 tot schaatsen op mijn houten krabbelaars als jong kind.
We beleefden gisteren in Nederland een bijzondere dag. Doordat een lagedrukgebied over het uiterste zuiden van het land naar het oosten trok, waren de weersverschillen tussen het noorden en het zuiden van het land groot.
Zoals ik al eerder heb verteld stond een storm aan het begin van weerfascinatie. De storm van 2 op 3 januari is niet de eerste waar ik herinneringen aan heb. Ook de stormen van 13 november 1972 en 2 april 1973 kan ik me nog herinneren.
De periode met winters weer, die nu ongeveer twee weken heeft geduurd, loopt na het weekend af. Maar dit niet nadat de temperaturen het komende weekend nog tot de potentieel laagste waarden van deze winter zijn gedaald.
Ik ben een winterkind, gefascineerd door sneeuw. Mijn eerste echte herinneringen aan sneeuw komen uit dezelfde winter als die van de storm in Nunspeet, namelijk 1976.
Ook al staat de winter van 2026 cijfermatig nog niet op de kaart, aan winterweer heeft hij inmiddels al heel wat gebracht, ook daar waar het om overlast gaat. Vandaag (donderdag) komt de winter even op adem. Vanaf vanavond begint de volgende fase, met eerst mogelijk een sneeuwstorm in het noorden (code oranje vanaf 00 uur) en daarna een ijskoud weekend.
Ik ben van jongs af aan een winterkind, gefascineerd door en altijd naar op zoek naar sneeuw. Toen ik niet kon lezen, was het een behoefte die aan het toeval was gekoppeld. De verrassing kon niet groter zijn dan als de wereld vanuit het niets wit bleek te zijn geworden. Vanaf dat ik kon lezen, begon het vergaren van weerkennis, beginnend op 3 januari 1976.
Het is me het wintertje wel. Bijna iedere dag valt er sneeuw, de aanwezige sneeuwlaag wordt steeds dikker. ‘Sneeuw op sneeuw’ is iets dat we in Nederland maar weinig zien. En al helemaal niet als het om storingen gaat die vanuit het westen overtrekken. Met een zuidwestenwind daarbij. Het is allemaal behoorlijk bijzonder.
