Ook multimodel Copernicus voorziet warme zomer

Foto boven: De natuur in bloei en een blauwe lucht daarboven - Chris Meewis

Een potentieel warme, zonnige en ook vrij droge zomer werpt zijn schaduwen vooruit, schreven we een tijdje terug al op deze site. Toen op basis van de laatste seizoensverwachting van het Europese model.

Inmiddels is ook de nieuwste berekening van het seizoensmodel van het Europese klimaatbureau Copernicus uit, opgebouwd uit bijdragen van 9 individuele seizoensverwachtingen die overal ter wereld zijn geproduceerd. En die nieuwste uitdraai, een multimodel dus, versterkt het mogelijke warme, zonnige en vrij droge beeld van de komende zomer alleen maar.

De natuur in bloei en een blauwe lucht daarboven - Chris Meewis

Het volgen van seizoensberekeningen is leerzaam

Als je geïnteresseerd bent in verwachtingen voor de lange termijn, dan is het zeker leerzaam om de seizoensberekeningen van de diverse weermodellen te volgen. Op steeds meer plaatsen in de wereld worden ze met regelmaat gemaakt.

Advertentie

Er is veel aandacht voor, omdat er veel vraag is naar de uitkomsten van lange termijnverwachtingen. Hoe beter we in staat zijn betrouwbare informatie over het weer op de lange termijn te genereren, hoe meer we ons bestaan op allerlei terreinen kunnen plannen. Kosten noch moeite worden dan ook gespaard om die tak van de meteorologie beter onder de knie te krijgen. Het is een spannende bezigheid, die met veel vallen en opstaan gepaard gaat.

Seizoensmodellen spreken elkaar vaak tegen

Nu is het zo, dat als je ieder seizoensmodel individueel bekijkt, je altijd wel een vrij duidelijke verwachting ziet. Maar ook dat de verschillende modellen elkaar vaak tegenspreken en hun eigen koers varen. Dat kan ook niet anders in een tak van sport die per definitie onzeker is, want op een voor weersverwachtingen ongebruikelijk lange termijn vooruitkijkt. Het KNMI in Nederland is er ook niet enthousiast over, vooral omdat voor Nederland statistisch gezien nauwelijks enige relevantie in de verwachtingen gevonden kan worden.

Tegelijkertijd is het maken van lange termijnverwachtingen voor een deel onontgonnen terrein en moeten we nog veel leren. En dat leren doe je alleen, door je er toch aan te wagen. Het is niet voor niets dat Copernicus bij het maken van zijn samengestelde seizoensverwachting al over bijdragen van negen (!) verschillende seizoensmodellen kan beschikken.

Het husselen van kaarten levert verlies aan signaal op

Stop je de kaarten van die negen modellen in één pot, hussel je ze hierna en maak je er vervolgens een samengesteld geheel van, dan is de kans groot dat je aan signaal niet veel meer overhoudt. Doordat al die individuele modellen elkaar in hun berekeningen tegenspreken.

Advertentie

Vaak is het dan ook zo dat als je die kaarten van het Copernicus model, dat het 3CS-model heet, erop naslaat, je niet heel veel spannends te zien krijgt. De getoonde signalen zijn vaak zwak, zo zwak dat je er niet echt een betrouwbaar beeld voor de komende tijd uithaalt.

Met de verwachting, zoals die nu voor onder meer de komende zomer uit de computers is gerold, lijkt dat echter toch iets anders te zijn. Zelfs als je de kaarten van die 9 individuele modelberekeningen op een hoop gooit en er één samengestelde berekening van maakt, komt er voor de komende zomermaanden toch een beeld naar voren. Een beeld dat de eerder op deze site al besproken berekening van het Europese model alleen maar bevestigt.

Hogedruk, komend van de oceaan, richting de Noordzee

Wat we zien, is de suggestie van een hogedrukgebied, in juni op de oceaan, ten zuidwesten van IJsland en in de maanden daarna langzaam naar het oosten schuivend. In augustus bijvoorbeeld zou de kern ervan boven de Noorse Zee kunnen komen te liggen. In alle drie de maanden zien we een uitbouw via Scandinavië naar het oosten van Europa. Het zou bij ons vaak zonnig weer met noordoostenwinden opleveren.

Wat hogerop in de atmosfeer, op een hoogte van rond 5 kilometer, zien we hoe het multimodel zelfs met twee kernen op de proppen komt. Een ervan in juni op de eerder besproken plek op de oceaan, ten zuidwesten van IJsland, de andere boven het oosten van Europa, met een uitbouw naar het noorden. In de twee maanden daarna groeien die kernen samen, tot één groot hogedrukgebied met zwaartepunt in augustus boven de Noordzee, noord van Nederland.

Waarschijnlijk kijken we naar twee kampen

Waarschijnlijk is dit niet de oplossing die we ook in werkelijkheid gaan zien. Het ligt voor de hand dat we naar twee kampen kijken. Het ene dat de hogedruk van de oceaan langzaam naar het oosten laat komen, het andere dat de hogedruk vanuit het oosten westwaarts laat opschuiven. Beide kampen lijken het in de augustusmaand met elkaar eens te zijn.

Zou het kamp 1 worden, dat lijkt de hogedruk in juni nog ver genoeg weg om storingen bij ons ook de kans te bieden. Wel zouden we al vaak met hogedrukweer te maken hebben, met veel zon, noordoostenwinden en bovennormale temperaturen. Naarmate de zomer vordert, zou het dan alleen maar warmer en droger moeten worden. Met nog steeds die analogie met de zomer van 1976.

Er is een kamp met vaker zuidelijke winden

Wordt het de tweede optie en zien we de hogedruk in de loop van de zomer vanuit het oosten dichterbij komen, dan zouden we in de juni- en julimaand vaker met zuidelijke winden te maken kunnen krijgen, met dan ook kans op nu en dan de passage van onweersstoringen. In augustus zou het in onze omgeving vervolgens ook droog en behoorlijk warm moeten worden.

Een warme zomer met veel zon zou in beide gevallen het gevolg zijn. Met de grootste potentie voor hoge temperaturen in de tweede, zuidelijke variant. En de grootste kans op droogte in de eerst variant, met de hogedruk uiteindelijk ten noorden van onze omgeving. Die eerste variant sluit ook het meeste aan bij wat we in deze lente aan weer tot nu toe hebben gezien.