De onvermijdelijke ondergang van een Spaanse strandtent
Reinout van den BornOver hoe de laatste strandtent op het strand, 7 kilometer ten oosten van Marbella, niets anders kon dan ten ondergaan. Door en in de zee, die steeds dichterbij kwam.
Het is 1993 als mijn ouders – mijn vader heeft zijn bedrijf net goed kunnen verkopen – verliefd worden op een huis, dichtbij zee in het zuiden van Spanje. Het is een economische zware tijd, vooral Engeland wordt hard getroffen. De huizenprijzen in het zuiden van Spanje zijn dan ook laag en mijn ouders weten het huis, na een flinke serie aan obstakels te hebben overwonnen, op de kop te tikken. Vanaf dat moment heeft het gezin een vakantiehuis in het zuiden.
De omgeving verandert
In de loop van de tijd komen we er vaak. We zien de omgeving veranderen. Er wordt veel gebouwd, gerestaureerd en gemoderniseerd. En er komen steeds meer mensen.
Een vaste waarde is de Middellandse Zee. Hij ligt er iedere keer en altijd. Vanuit het huis kunnen we een deel ervan zien. Het strand bevindt zich op een afstand van ongeveer 300 meter. Je loope er zo heen, door de rustige wijk. De drukke weg ligt een stuk verder naar achteren.
Via een parkeerterrein kom je het strand op. Daarna strekt het zich over tientallen kilometers uit, naar het westen richting Marbella, in oostelijke richting naar Málaga.
In de winters wordt het strand steeds smaller
Al lopend langs de waterlijn passeer je het ene na net andere restaurant, kleine stukjes natuur geflankeerd door duinenrijen, grote hotels en complete resorts. Soms is het strand breed, soms uitermate smal en af en toe rotsig. Er zijn ook momenten dat je de straat op moet, omdat het strand is verdwenen of er op die plaats helemaal nooit is geweest. Heeft het geregend, dan komt door watergangen op allerlei plaatsen water omlaag, dat vervolgens de zee in stroomt.
Als we onze eerste stappen op het strand zetten, staan diverse strandtenten ook echt op het strand, maar al snel zien we er meer en meer richting of zelfs achter de duinenrij verdwijnen. Het water van de zee komt dichterbij, gedurende de wintermaanden slaan tijdens stormen steeds weer stukken van het strand af. Af en toe worden zelfs de duinen bereikt.
De Hipo houdt als enige stand
Ook de strandrestaurantjes in onze omgeving verschuiven in de loop van de jaren één voor één naar achteren. Op één na: de strandtent bij het parkeerterrein waar we het strand opgaan. Het ligt er altijd, links in de hoek. Op het strand. In de loop van de jaren wordt de Hipopotamo, want zo heet de strandtent, een baken van rust in een snel veranderende wereld.
Heel lang lijkt het er ook op dat dit nooit zal veranderen. Het strand voor de Hipo, zoals we de bar altijd liefkozend noemen, ziet er tot ongeveer 2015 gezond uit. Tussen de zee en de bar bevinden zich nog enkele tientallen meters zand, die ook duidelijk hoger dan het zeewater liggen. Op andere plaatsen mag het dan lastig zijn, het water komt niet aan onze Hipo, denken we.
Af en toe wordt zand opgespoten
Maar tijden veranderen. De afslag van het strand neemt ook bij ons in de loop van de jaren toe. Af en toe zien we op zee een boot verschijnen die een nieuwe lading zand richting de kust pompt, maar veel zoden aan de dijk zetten die maatregelen niet. Het strand krijgt er meestal nog geen jaar een opkikker van. In de winter zijn de stormen er als de kippen bij om het opgespoten zand weer op te slokken. En sterker nog: wind, golven en stroming pikken dan meestal ook nog een extra stukje strand in. En zo komt de zee ook steeds dichterbij ook de Hipo te staan.
Ook de laatste strandtent zal de strijd niet winnen
Iedereen voelt de bui wel hangen. Ook de laatste strandtent op ‘ons strand’ zal de strijd niet tegen de oprukkende zee niet winnen en zal er uiteindelijk niet aan ontkomen een hoger en droger plekje te zoeken. Plannen worden in de loop van de tijd al gemaakt, maar zoals dat in Spanje gaat, nog niet meteen uitgevoerd. Omdat de urgentie ontbreekt.
De laatste jaren wordt het spannend. De Hipo is er nog steeds, maar staat het water vaker en vaker letterlijk tot aan de enkels. Op allerlei manieren wordt geprobeerd te voorkomen dat het zeewater de strandtent onderspoeld. En tot eind vorig jaar lukt dat eigenlijk ook.
In september lijkt het nog weer iets beter
Als ik er samen met mijn jongste broer in september 2025 ben, lijkt de situatie zelfs wat verbeterd. Stond het zeewater een jaar eerder letterlijk nog tegen de Hipo aan, nu is voor de strandtent weer een smal strand te zien. Voor wat het weer betreft, is het duidelijk een rustig jaar geweest. Ook is het zeewater wat kouder dan het jaar ervoor. Warm water zet uit, en in een binnenzee als de Middellandse Zee kan enige krimp ook een beetje helpen.
Maar nu is de Hipo dan toch weg. In december stond de tent er nog, maar werd al opgeruimd. Of de eigenaars toen wisten hoe slecht het weer de afgelopen winter zou worden, is niet bekend. Ook weten we niet of de Hipo uiteindelijk door de zee is neergehaald, of toch nog net voorafgaand aan het slechte weer kon worden afgebroken. Feit is dat hij er niet meer staat. En dat die ene strandtent, die zich nog tegen de oprukkende zee verweerde, nu toch is gevallen.
Maar: de Hipo komt terug, nu is het aan de kademuur
Het is nu leeg in de linkerhoek van het parkeerterrein, daar waar we nog steeds naar de zee lopen. Maar niet getreurd, de Hipo komt terug. Zoals gepland, hoog en droog op het parkeerterrein. Voorlopig weer veilig voor de zee. En dan nu maar hopen dat de kademuren wel bestand zijn tegen de golven, die daar ongetwijfeld ook tegenaan zullen gaan slaan.
Voeg weerverteller.nl toe aan het startscherm van je telefoon
Mis ook deze verhalen niet:
Volg ons ook op facebook, X, Instagram en Bluesky!
Jouw foto op Weerverteller.nl?
Stuur je foto naar foto@weerverteller.nl, of via X met de vermelding van @weerverteller
