Als winterkind door een storm 'het weer in'

Foto boven: Omgewaaide boom in Amsterdam, tijdens de storm van 2 en 3 januari 1976 - R. Mieremet / Anefo

Ik ben van jongs af aan een winterkind, gefascineerd door en altijd naar op zoek naar sneeuw. Toen ik niet kon lezen, was het een behoefte die aan het toeval was gekoppeld. De verrassing kon niet groter zijn dan als de wereld vanuit het niets wit bleek te zijn geworden. Vanaf dat ik kon lezen, begon het vergaren van weerkennis, beginnend op 3 januari 1976.

Door een zware storm en mijn liefde voor sneeuw, kwam ik als 7-jarig jongetje ‘in het weer‘ terecht, afgelopen 3 januari precies 50 jaar geleden. Een serie van 11 delen over alles wat er sindsdien is gebeurd en wat zich in mijn herinnering heeft vastgezet. Vandaag deel 1.

Ik was 7 en met mijn twee jongere broertjes uit logeren gedaan, bij opa en oma in Nunspeet. Mijn ouders hadden verplichtingen voor het bedrijf van mijn vader en brachten dat weekend in Cadzand in Zeeland door. Een spannendere plek hadden ze bijna niet kunnen uitzoeken, want in de nacht van 2 op 3 januari 1976 trok een zeer zware storm over Nederland. Vlissingen en IJmuiden haalden een winkracht 11, met vlagen tot 144 kilometer per uur.

Omgewaaide boom in Amsterdam, tijdens de storm van 2 en 3 januari 1976 - R. Mieremet / Anefo

We konden niet slapen

Ook aan Nunspeet ging de storm niet voorbij. We konden niet slapen. De wind joeg rond het huis, het dak kraakte. Dakpannen kwamen op de grond terecht, balkons van andere huizen in de straat werden eraf gerukt en bomen gingen om. Dat alles onder een hels kabaal.

Advertentie

Even kwam het wel erg dichtbij. Met donderend geraas brak een deel van een boom in de tuin van het huis mijn grootouders af, werd door de wind over het huis heen getild en kwam aan de andere kant op het gras terecht. Mijn oma ging naar het raam om te zien wat er gebeurd. Ze vertelde ons niets en ging door met het vertellen van verhaaltjes, in het zachte schijnsel van een lamp boven het bed.

In de ochtend zagen we pas echt hoe groot de schade was

In de ochtend zagen we pas echt hoe groot de schade in de straat was. Bomen lagen om, vrijwel ieder huis had schade en de weg lag bezaaid met takken en dakpannen. Ook in de tuin rond het huis van mijn grootouders was het een chaos. We waren diep onder de indruk.

Ik vroeg mijn opa en oma honderduit over wat er precies was gebeurd. Mijn opa had door dat ik naar meer informatie op zoek was en legde de krant van die dag voor mijn neus op tafel, op de plaats waar het uitgebreide weerbericht van Hans de Jong te lezen was. Hij was een in die tijd zeer bekende particuliere weerman die onder meer voor dagblad Trouw en de NCRV werkte. Ik kon net een beetje lezen en las het hele bericht ademloos uit.

Daar is het allemaal begonnen

Daar moet de vonk zijn overgeslagen. En of het nu die storm was, of het feit dat Hans de Jong in zijn bericht van kansen op sneeuw sprak, vanaf toen sloeg ik geen weerbericht meer over. En begon de liefde voor het weer, die er 50 jaar later dus nog steeds is.

Advertentie

Het is heel bijzonder om zo precies als ik te weten wanneer een hobby, die uiteindelijk in grote mate het verdere verloop van mijn leven zou bepalen, begon. Het was één van die niet meer dan enkele momenten en keuzes in je leven die de verdere richting aangeven. En waar zoveel uit voortkomt.

Weg van de krant, de wijde wereld in

Een ander moment deed zich in 1993 voor, toen ik als 25-jarige besloot mijn baan als journalist/eindredacteur bij een regionale krant op te zeggen. Om een jaar naar Spanje te gaan, Spaans te leren en mijn vleugels uit te slaan. En daarna opnieuw aan een studie te beginnen, Communicatiewetenschap aan de UVA in Amsterdam.

Nadat ik die studie had afgemaakt, kwamen alle sporen uit mijn leven daarvoor weer bij elkaar, toen ik op 17 augustus 1998 bij Meteo Consult in Wageningen aan de slag ging. En mijn droom om weerman te worden, ingezet tijdens een zware storm in Nunspeet, bewaarheid werd.